Gisterochtend naar het strand gereden. Even de boel in m'n bovenkamer laten doorblazen. Kennemerduinen. Beetje ver van huis maar dan heb je ook wat. Auto geparkeerd en vervolgens geprobeerd om de strandovergang te passeren. Dat was lastiger dan gedacht, een paar keer teruggewaaid en gezandstraald. Ja, ik ben geen zwaargewicht, ook niet met hetgeen er sinds het nietroken aan mij is blijven plakken. Storm recht op de neus en mond, pfffffffffft, uitademen ging niet en bij het inademen stikte je zowat in de luchtdruk. De ogen open was pijnlijk. Dus achterstevoren naar boven geploegd. De derde keer lukte het om boven te komen, om vervolgens meteen bovenaan het strandpaviljoen in te duiken dat gelukkig open was. Nauwelijks andere strandgangers waar te nemen. Er stonden wel drie heuse ezels......... en nadat het zand uit d'oogjes was getraand en gewreven stonden die er nog.........
Eenmaal bijgekomen van die paar meter ploegen, het ruime zand weer op gezocht, naar beneden, naar de schuimbekkende zee, van strand was nauwelijks te spreken, het meeste was al meegenomen. De hooggeplaatste oranje prullenbakken stonden bijna in het sop. Een mooie plek om het simpele cameraatje op te zetten en deze waanzinnig machtige schoonheid te filmen. Later zal ik er dan een mooi muziekje onder plaatsen.
Verder geploegd over wat nog beloopbaar was, hoog langs de duinafzetting. Het schuim vloog net als het zand. En talloze foto's, de lens onder het zand en afentoe een vlok sop. En wat een wolkenluchten. Boven me de meeuwen dansend op de luchtstromen, prachtig.
Toen ik eindelijk weer terug op het paviljoen geblazen was, realiseerde ik me dat ik sinds het verlaten van mijn woning, geen moment aan een peuk gedacht had. Wat een wonder. Helemaal niet, niente, nada, blijkbaar zo intens aan het genieten van het weer, het leven voelen met al mijn zintuigen.
En hoewel mijn hoofd het meteen wou vieren met een peuk, heb ik wijselijk gekozen voor een glühwijntje bij de openhaard, met uitzicht op de schuimkoppende golven..... en de drie ezels......
